W Polsce występuje kilka gatunków skrzypu. Do celów leczniczych używany jest skrzyp polny — pospolity chwast w kształcie sztucznych niby choinek, o łodygach wewnątrz pustych. W końcu czerwca i w lipcu w dzień pogodny zbiera się tylko rośliny jasnozielone, suszy w cieniu i przechowuje w suchych i przewiewnych miejscach.
Surowiec zawiera m.in. flawonoidy (izokwersytrynę, ekwizetrynę), sole mineralne w dużych ilościach, saponinę, kwasy organiczne, garbniki.
Skrzyp podawany w postaci odwaru jest bardzo dobrym lekiem pomocniczym w gruźlicy, miażdżycy naczyń, kamicy nerkowej i pęcherzowej. Doskonale uzupełnia niedobór mikroelementów.
{Helianthus annuus)
W Polsce jest uprawiany w ogrodach. Ma szorstkie sercowa te duże liście, łodygę — pień twardą i silną, dochodzącą do 2,5 metra wysokości. Kwiaty brzeżne —językowe, żółte; wewnątrz — rurkowate białe.
Surowcem leczniczym jest kwiat języczkowy, który zawiera m.in. karotenoidy, flawonoidy, alkohole trój terpenowe, betainę i cholinę.
Działa przeciwgorączkowo i pobudza apetyt. Stosuje się go w postaci nalewki spirytusowej w przeziębieniach, przy braku apetytu.
|