Występuje w stanie naturalnym w wilgotnych zaroślach i w lesie. Można go również uprawiać w ogrodzie, gdzie udaje się na każdej glebie. Podbiał zakwita już w marcu. Najpierw ukazują sie złocistożółte kwiaty zebrane w koszyczku, zamykające się na noc, po przekwitnięciu których pozostaje jeszcze puch. Liście podbiału mają długie ogonki i kształt sercowaty, a ich dolna strona jest białoszarawa. Zbieramy je wiosną (odrzucając ogonki), aż do czasu ukazania się brunatnych plam. Suszymy rozłożone cienką warstwą, a przechowuje się je w szczelnie zamkniętych naczyniach.
Liście podbiału zawierają m.in. śluzy, lotny olejek, garbniki, kwas galusowy, inulinę i cholinę. Działają osłaniające, wykrztuśnie, przeciw-kaszlowo i przeciwskurczowo.
Stosuje się je w postaci odwaru przy chorobach górnych dróg oddechowych z uporczywymi napadami kaszlu, w nieżycie oskrzeli i gardła, w astmie.
|