Rumian jest rośliną ozdobną, uprawianą także w ogrodzie. Kwiaty ma duże, białe, z żółtym środkiem. Surowcem leczniczym jest koszyczek, który zawiera m.in. olejki lotne, flawonoidy, pochodne kumary-nowe, sterole, trójterpeny, gorycze.
Ze względu na działanie wiatropędne i rozkurczające zioło w postaci naparu stosuje się w zaburzeniach jelitowych, wzdęciach, niestrawności na tle nerwowym, braku apetytu. Rumianu można używać również do okładów i przemywań w stanach zapalnych skóry i błon śluzowych.
W warunkach naturalnych rośnie pospolicie na polach i ugorach. Jest również uprawiany. Listki ma drobne, kwiaty białe z żółtymi rurkowatymi środkami. Kwitnie od maja do przymrozków. Zbiór można przeprowadzać wielokrotnie, w miarę rozwijania się kwiatów, które suszymy rozłożone pojedynczą warstwą na sitach lub matach w suchych pomieszczeniach. Surowiec przechowujemy w miejscu suchym i przewiewnym, na przykład na strychu.
Kwiat rumianku zawiera m.in. olejek lotny — chamazulen, flawonoidy, związki kumarynowe, cholinę. Działa przeciwzapalnie, przeciw-skurczowo, odkażająco.
Rumianek w postaci naparów stosowany jest w stanach skurczowych i nieżytach żołądka i jelit, w przewlekłym zapaleniu nerek i pęcherza moczowego, w bolesnych miesiączkach, w schorzeniach alergicznych. Zewnętrznie stosujemy okłady i, przemywania rumiankiem w różnego rodzaju stanach zapalnych skóry, uszkodzeniach naskórka, w trudno gojących się ranach, w zapaleniu powiek, spojówek, do płukania jamy ustnej i gardła, zapaleniu dziąseł, do kąpieli przy obrzękach nóg.
|